Vormidable

was het bezoek aan een deel van deze tentoonstelling van hedendaagse Vlaamse beeldhouwkunst bij het Museum Beelden aan Zee in Scheveningen.

Door de poort van Renato Nicolodi, beeldend kunstenaar die zijn professionele carrière in het theater begon, betreed je de tentoonstelling. Daardoor word je als bezoeker uitgenodigd tot een fysieke en visuele zoektocht door de tentoonstelling. 

Het eerste kunstwerk dat je tegenkomt als je door de poort bent gegaan is  'De Wieg' (een huis in een schelp) van Patrick Van Caeckenbergh 

Dit rijdende kunstwerk in de vorm van een kinderwagen, geïnspireerd op een schelp, maakt het mogelijk je huis al rijdend met je mee te nemen.

Agrieborz

Dan wordt je geconfronteerd met de vraag of een kunstmachine mogelijk is, door onder meer de werken van Nick Ervinck.  Hij verkent de grenzen tussen verschillende media en zoekt naar interactie tussen virtuele constructies en handgemaakte sculpturen. Onder meer geïnspireerd door 3D printen daagt hij ons uit tot een frisse blik op de ons omringende wereld.


Agriemys toont de wereld onder de huid in de vorm van een 2D print. Door gebruik te maken van 3D modellen van CAT scans kunnen replica's van menselijke organen en botten gemaakt worden. Het lichaam krijgt marktwaarde.....

Agriemys

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Prachtig is ook 'Watch my back' van Eva De Leener die de menselijke figuur in verschillende gedaanten centraal stelt.  Maxima opende met Mathilde de tentoonstelling op 20 mei aan het Lange Voorhout. Zou die jurk van kakkerlakken van Jan Fabre  haar aanspreken?   Net als Nick Ervinck maakt Wim Delvoye gebruik van 3D printen om modellen van zijn kunstwerken uit te testen. Zijn 3D model van een gothische kathedraal is zó mooi dat het één van onze favorieten is van deze bezienswaardige tentoonstelling.  Kijk tenslotte buiten door een menselijke verrekijker naar het firmament en je blik op deze wereld is weer verrijkt.

Gebrild op reis door ruimte en tijd

 

Na de ervaring met de Google glass bril had ik gisteren voor het eerst een virtual-reality bril op; de Oculus Rift.  Namelijk bij het bezoeken van de tentoonstelling Blikvangers, die momenteel in het Nationaal Archief in Den Haag te zien is. Interessant om te zien of deze manier van tentoonstellen meer gebruikt zal gaan worden om een bijzondere ervaring met uniek materiaal uit beeldbanken te  bieden.

Screenshot van de Photopolis applicatie. Met dank aan het Nationaal Archief

Speciaal voor Blikvangers is een virtuele stad gebouwd; Photopolis. Met  de Oculus Rift-bril gekoppeld aan een Xbox-controller kan de bezoeker via een virtual reality-tour zelf de collectie verder verkennen. Photopolis is een stad vol met wolkenkrabbers en andere gebouwen, verdeeld over diverse wijken. De wijken staan voor bepaalde thema’s, zoals de Eerste Wereldoorlog of een bekende fotograaf, de hoogte van de gebouwen voor het aantal foto’s dat binnen dat thema tentoongesteld is.  In totaal zijn in Photopolis 10.000 foto’s te ontdekken. Dit is een selectie uit de 1,2 miljoen foto’s die via een beeldbank ontsloten zijn. In totaal heeft het Nationaal Archief 15 miljoen foto’s in bezit.

Foto Johannes Scholten Piet (‘Zigeunerleven’), ongedateerd Nationaal Archief/ fotocollectie Joh. Scholten

Onder de virtuele begeleiding van Koen Hauser; Fotograaf des Vaderlands, kan de bezoeker met de 3D bril op over de Photopolis vliegen; fotoverzamelingen uitkiezen en van dichtbij bekijken.  

 “We willen ermee aangeven hoe omvangrijk onze fotocollectie is. In totaal heeft het Nationaal Archief 15 miljoen foto’s in bezit, waarvan er 1,2 miljoen zijn ontsloten via een beeldbank. Hieruit zijn tienduizend foto’s geselecteerd voor Photopolis,” aldus Dennis Voorham, die als projectleider betrokken is bij dit project.

Screenshot van de Photopolis applicatie. Met dank aan het Nationaal Archief

Volgens de dienstdoende suppoosten is deze opstelling een doorslaand succes. Scholieren zijn er niet bij weg te slaan en als er een klas de tentoonstelling bezoekt mogen de brillen onder strikte tijdsbeperking van maximaal tien minuten per persoon gebruikt worden. Aangetrokken  door deze nieuwe ervaring kijken jongeren letterlijk met andere ogen naar beelden uit het verleden. Gisteren lieten ook volwassen bezoekers zich trouwens niet makkelijk na tien minuten de bril ontnemen. Daarnaast biedt deze opstelling het Nationaal Archief de mogelijkheid veel meer foto’s te laten zien dan bij een meer traditionele tentoonstelling. 

Voor wie bang is om duizelig te worden: je vliegt niet snel en de échte suppoost of ‘gastheer’ biedt zeer zorgzame begeleiding. Een aanrader!

Bibliotheekstoelen

Library chair

In het Groninger Museum bezocht ik afgelopen weekend onder andere een tentoonstelling van werken van ontwerper Nacho Carbonell (1980). Carbonell werd geboren in Valencia en volgde zijn opleiding aan de Design Academy Eindhoven, waar hij cum laude afstudeerde. In 2009 werd hij tijdens Design Miami Basel uitgeroepen tot Designer of the Future en in datzelfde jaar nomineerde het Design Museum Londen een van zijn ontwerpen als Design of the Year. Ook de NYT pikte hem op en interviewde hem in 2012. 

Was mijn bezoek toeval? Volgens mij niet, want ik werd geraakt door een paar nieuwe werken die Carbonell speciaal voor deze tentoonstelling maakte, geïnspireerd door bibliotheken en archieven. Bij uitstek plaatsen om ideeën op te doen en nieuwe concepten te ontwikkelen, die door de kunstenaar gesymboliseerd worden in de vorm van wolken of verzamelingen hokjes boven stoelen. 

Opposition

Objecten stelt de ontwerper zich voor als levende organismen. Carbonell ontwierp diverse series en projecten waaronder Evolution die zich in de collectie van het Groninger museum bevindt en die bestaat uit hybride vormen die doen denken aan dieren, cocons of nesten. Evolution gaat over het zoeken naar rust in een rusteloze wereld die via allerlei media onze huiskamer binnendringt. De krant die elke dag door de brievenbus op de mat valt, is daar een symbolisch voorbeeld van. Om die boze wereld buiten te sluiten, maakte Carbonell een drietal opvallende objecten van papier mache, met als basismateriaal kranten. De drie coconachtige zitmeubels, Confrontation, Equality en Opposition (alle van 2011) zijn steeds bedoeld om met iemand anders in te zitten en op die manier gaf hij vorm aan de sociale interactie van het ‘samenzijn’.

Equality

De tentoonstelling is te zien tot en met 22 maart 2015. 

Op ontdekkingsreis met een schip

 Een bezoek aan de Fondation Louis Vuitton  in Parijs is een belevenis die ik iedereen kan aanraden. Het museum werd geopend op 26e oktober, ligt in de Jardin d'Acclimatation en is bijna 12.000 vierkante meter groot. Het gebouw symboliseert een schip, waarmee je op ontdekkingsreis kunt gaan. Ook is er een referentie aan het schip in het embleem van Parijs. 

Elf verschillende galerieën kan je er bezichtigen. Tot 5 januari is de eerste tentoonstelling te zien; gewijd aan de ontwikkeling van het nieuwe museum, dat werd ontworpen door de Canadese architect Frank Gehry. In het museum zal de vaste kunstcollectie van Louis Vuitton Moët Hennessy te zien zijn. Ook zijn er regelmatig wisselende tentoonstellingen en vinden er artistieke evenementen plaats. Het museum heeft een groot auditorium waarin concerten en andere voorstellingen gegeven kunnen worden.

Genoten heb ik van de maquettes van architect Frank Gehry, die niet in vitrines staan zoals meestal het geval is. Als je vanwege de kwetsbaarheid met een beperkt aantal bezoekers in de zaal mag, voelt dat alsof je in een juwelenkist rondloopt. 

Een andere bijzondere ervaring was de Composition for a new museum van Oliver Beer, waar 5 bezoekers tegelijk omgeven door zangers de architectuur van een zaal beleven. 
  

Opvallend is dat het gebouw minstens evenveel tot de verbeelding spreekt als de tentoonstellingen en voorstellingen. Vanaf de verschillende terrassen heb je verrassende doorkijkjes op de omgeving en in de verte. Het is alsof het gebouw je met een nieuwe blik naar buiten laat kijken. 

"We willen op deze manier iets teruggeven aan onze medewerkers en aan het publiek", zo zegt Arnault 

Bernard Arnault, de directeur van luxebedrijf LVMH. "De tentoongestelde kunst is zeer divers."

Gevleugeld

Gisteren; 7 mei, weer eens op een plek geweest met een hoog serendipiteitsgehalte: de Airport Library.

Magische plek; een vliegveld waar reizigers uit alle hoeken van de wereld elkaar kunnen tegenkomen, gecombineerd met een prachtige bibliotheek waar je unieke vondsten kunt doen. Zo'n plek zou verdwijnen?

Ondenkbaar, zo vonden ook de aanwezigen. Waarom? Lees de post van Jeanine Deckers. Waarom niet? kijk naar de reacties van de bezoekers van de Airport Library in dit filmpje.

Serendipiteit

Geprint met 3D printer Cube

Op dezelfde dag én het Frysklab betreden gevuld met 3D printers én experimenteren met een Google glass op je hoofd; hoe bevoorrecht kan je zijn? Het was een delegatie uit de Openbare Bibliotheek Amsterdam gegund tijdens een inspirerende dag georganiseerd door Probiblio in Hoofddorp. Thema van deze dag: innovatieve technieken die de manier waarop wij communiceren en zaken doen totaal kunnen veranderen. Welke rol kunnen deze technieken spelen in de bibliotheek?

Via Google glass real time op Twitter geplaatst

Ingeleid en toegelicht door bevlogen sprekers zoals Jeroen de Boer (domeinspecialist nieuwe media van Bibliotheekservice Fryslân, bestuurder bij FabLab Benelux Foundation) en Ronald van der Lingen, werkzaam bij Layar, werd een groep  van ongeveer 70 bibliothecarissen uit heel Nederland getoond waar vernieuwende toepassingen van techniek gecombineerd met veel passie, nieuwsgierigheid en een hands-on mentaliteit toe kunnen leiden.

Saillante voorbeelden uit de praktijk die Jeroen de Boer na zijn presentatie noemde waren een samenwerkingsverband tussen het Amsterdamse FabLab Waag en een FabLab in Yogyakarta in Indonesië waardoor tweedehands protheses met behulp van tussenstukken op maat van bamboe gemaakt een nieuw leven krijgen en vele malen goedkoper worden voor de gebruiker. Ook noemde hij een Amsterdams duo modeontwerpsters die bij toeval ontdekten dat stof gebruikt voor badkleding gesneden met een lasersnijder door verhitting samenplakt. Inmiddels verkopen deze ontwerpsters niet zoals gepland hun ontwerpen. Die geven ze vrij. Zij leveren de stoffen bij de ontwerpen en hebben daarmee een heel andere bron van inkomsten dan zij ooit hadden kunnen bedenken.

Ronald van der Lingen hoort tot de uitverkoren 3 personen in Nederland die op dit moment in het bezit zijn van een Google glass. Ronald kon zijn voordeel doen met een voorverkoop omdat hij een ontwikkelaar is en Google zeer gebaat is bij alle feedback en ontdekkingen van een selecte groep gebruikers. Het aantal functionaliteiten genoemd door Ronald is indrukwekkend; onder meer Google search, - knowledge graph, - translate, - now, navigatie, foto en video direct deelbaar via de sociale media. Toch voorziet hij dat het nog geruime tijd zal duren voor Google glass door een grote groep gebruikers gekocht zal gaan worden. In Europa weegt privacy zwaarder dan in Amerika. Daarnaast zijn er nog niet voldoende nuttige toepassingen ontwikkeld om te kunnen spreken van een ‘killer feature’. Modieus is Google glass genoeg; onlangs werden nieuwe monturen ontwikkeld waardoor de bril aan persoonlijke smaak kan worden aangepast en voorzien van geslepen glazen.

Spannend bij al deze technologische ontwikkelingen blijft de vraag of een doorbraak komt vanuit de doorontwikkeling van de techniek; min of meer gestuurd en gepland, of vanuit een toevallige ontdekking door een experiment in de praktijk; pure serendipiteit. Stiekem blijf ik geloven in het laatste. En dan gefaciliteerd door een bibliotheek….

Radicale keuzes

Radicale keuzes: het einde van de catalogus als zoeksysteem. 

Tijdens de KNVI conferentie op 14 november 2013 in Nieuwegein werd deze prikkelende stelling becommentarieerd door in de eerste plaats Richard Wallis; Technology Evangelist bij OCLC. Dit was de tweede keer dat ik een ‘evangelist’ hoorde spreken; de eerste keer was dat Simone Brunozzi van Amazon bij de TU Delft Library. Dat riep en roept bij mij de vraag op ‘evangelist van welk evangelie en voor wie?’

De overeenkomst tussen beide heren van Amazon en OCLC ligt in elk geval in de passie voor hun onderwerp en het vermogen om heel ingewikkelde zaken op een eenvoudige manier over te brengen.

Zoals toehoorder Lukas Koster; Library Systems Coördinator bij de Bibliotheek van de UvA tijdens Wallis’ lezing twitterde:

Wallis legde zonder het woord ‘linked data’ te gebruiken de meerwaarde van dit begrip voor kennisinstellingen uit; voorwaar een knappe prestatie. Door hun data te verbinden met die van andere kennisinstellingen vermeerdert de zichtbaarheid. Hij pleitte voor een omschakeling van catalogiseren; vindbaar maken van informatie door toekennen van metadata naar catalinken; verbindingen leggen en patronen herkennen van verbindingen tussen entiteiten, thema’s en gebeurtenissen met behulp van taaltechnologie. Wezenlijk daarbij is dat bij ‘linked data’ niet gelijk ook sprake is van ‘linked open data’. Wallis werkt ook aan de ontwikkeling van nieuwe, open standaarden om die verbinding en openheid van data in de toekomst te vergroten, bijvoorbeeld met de Schema big extend group. De waarde verplaatst zich van de metadata naar de toepassingen die vervolgens op die verzameling metadata gebouwd kunnen worden. 

Aansluitend  vertelde Simone Kortekaas van de Universiteit van Utrecht over het project dat in de wandelgangen ‘de Utrecht methode’ genoemd wordt. Op basis van klantonderzoek koos de Universiteit voor ‘delivery’ in plaats van ‘discovery’ en schafte het zoeken via de catalogus af.  Er werd een boekenlegger ontwikkeld die de gebruiker kan toevoegen aan zijn of haar browser, waarmee voor studenten en medewerkers van de UU snel full text toegang tot de collectie verkregen wordt. 

Kanttekening bij deze radicale keuze van de UU is dat dit concept interessant is voor een beperkte en besloten doelgroep zoals studenten en medewerkers van een Universiteit. Openbare Bibliotheken kennen een veel grotere en diversere doelgroep. En ook de widget die BNL nu ontwikkeld voor de NBC+ catalogusfunctie voor openbare bibliotheken zou met behulp van een application programming interface (api)  in de toekomst toegevoegd moeten kunnen worden aan de platforms  waar de gebruikers zich bevinden.

Meer informatie: 
Richard Wallis' presentatie op Slideshare 

http://niodbibliotheek.blogspot.nl/2013/03/het-einde-van-de-catalogus-als.html